جوش صورت

جوش صورت

چرا جوش می زنیم؟

جوش صورت  یک عارضه ی پوستی است که ناشی از بسته شدن منافذ پوست است.درون منافذ پوست غدد سبابه یا چربی وجود دارد که سبوم یا چربی پوست را تولیذ می کنند. هنگامی که لایه های بیرونی پوست ریزش پیدا می کنند،پدیده ای که به طور مداوم رخ می دهد، سلول های مرده به جای مانده پوست ممکن است با سبوم به هم بچسبند.

این توده ممکن منافذ پوست را به خصوص در هنگام بلوغ که پوست ضخیم تر می شود، ببندد.غدد سبابه چربی بیشتری تولیدی می کنند که پشت مجرای مسدود شده تجمع می یابد و این سبوم یا چربی محل رشد باکتری های گوناگون از جمله پروپیونوبا کتریوم آکنس می شود که ایجاد آکنه می کنند.

جوش ممکن است به صورت برجستگی تو پر و با حدود مشخص، ظاهر شود که حاوی مایع نیست و اندازه آن از یک سر سوزن تا یک سانتی متر متفاوت است و به آن پاپول می گویند و رنگ آن از قهوه ای، ارغوانی، صورتی تا قرمز متفاوت است.پاپول ها ممکن است با خاراندن عفونی شوند و کبره ببندد.بیماری های مختلفی از آکنه گرفته تا آبله مرغان می تواند پاپول ایجاد کند.

جوش صورت ممکن چرکی شود که در این حال به آن پاسچول می گویند و به صورت یک برآمدگی پوستی حاوی مواد چرکی معمولا حاوی سلول های التهابی مرده است. جوش چرکی بزرگ را ندول می گویند.

جوش صورت

آکنه از کجا می آید؟

آکنه یکی از شایع ترین بیماری هایی است که باعث ایجاد جوش های پوستی از انواع مختلف پاپول، پاسچول و ندول میشود.ضایعات پوستی آکنه ناشی از تغییراتی است که در واحد پیلوسبابه، ساختارهای پوستی که شامل فولیکول یا پیاز مو، غده سبابه یا چربی همراه آن هستند، رخ میدهد،تغییراتی که نیاز به تحریک هورمون جنسی آندروژن دارند.جوش صورت یک عارضه پوستی است که ناشی از بسته شدن منافذ پوست است. آکنه در نتیجه ی انسداد منافذ پوستی که فولیکول مو در آن ها قرار دارند رخ می دهد.اولین تغییری که در پوست رخ می دهند ایجاد یک پلاک مسدود کننده متشکل از کراتین (باقیمانده سلول های مرده شاخی پوست) و سبوم (چربی پوست) است که به آن “میکروکومدون” می گویند.بزرگ شدن غدد سبابه و افزایش تولید سبوم که با افزایش تولید هورمون های آندروژنی در اوج گیری فعالیت غدد فوق کلیوی در هنگام بلوغ رخ می دهد.میکروکودن ها ممکن است بزرگ شوند و به کومدون های باز(سرسیاه) یا کومدون های بسته (سرسفید) بدل شوند.

سرسفید آن نتیجه اثر مستقیم انسداد مجرای غدد سبابه با سبوم یا چربی طبیعی پوست و سلول های مرده پوستی است.در این حالت باکتری هایی که به طور معمول روی پوست زندگی می کنند، به نام پروپیونوبا کتریوم آ کنس، می تواند باعث ایجاد التهاب شود و ضایعات پوستی التهابی (پاپول،پاسچول های چرکی و ندول) در لایه میانی پوست در اطراف میکروکومدون یا کومدون ها ایجاد کند و این امر به قرمزی پوست و در مواردی به جا گذاری روی پوست و ایجاد لکه های تیره پوستی می انجامد.

با جای جوش های صورت چه کنیم؟

حتما شما هم دیده اید خانم ها و آقایانی را که روی صورتشان جای جوش های عمیق باقی مانده است. خیلی از این افراد انواع کرم ها و محصولات زیبایی را امتحان می کنند تا این جوشگاه ها دست از سرشان بردارند ولی در بیشتر مواقع این کارها بی فایده است و آنها به نتیجه ی دلخواهشان نمی رسند؛چون پوستشان آسیب عمقی دیده و برای درمان آن باید یک متخصص پوست دست به کار شود.

در این شرایط، بسته به عمق آسیب پوستی ، ممکن است پزشک برای این افراد از درم ابریژن یا عمل جراحی استفاده کند.

نکته قابل توجه آن است که پیشگیری از ایجاد اسکار(جوشگاه)بسیار ساده تر از درمان است؛

لذا در اکثر موارد، تاکید بر درمان طبی زودرس و طولانی تا پایان بیماری است.در جوش غرور جوانی ، اسکارها می توانند از سوراخ های کوچک که ممکن است با سوراخ های گشاد غدد چربی پوست اشتباه شوند تا ضایعات آبله ای شکل بزرگ و عمیق وجود داشته باشند.

این جوشگاه های صورت عبارت هستند از تراشیدن پوست، استفاده از لیزر، عمل جراحی برداشتن اسکار، برآمده کردن پوست و گرافت پوستی ، تزریق مواد پرکننده اسکار، پیلینگ یا لایه برداری پوست که بر اساس شدت و گستردگی ناهنجاری پوست در افراد مبتلا می توان روش مناسب را انتخاب کرد.

 

جای جوش صورت

کلیه این اتفاقات باعث کم شدن عمق اسکار (جوشگاه) و فرورفتگی پوست یا از بین رفتن آن می شود.استفاده از کرم های مخصوص که قبل از عمل ضروری بوده باعث تحریک پوست و لایه برداری می شود، چند هفته قبل از عمل ضروری بوده و باعث سریع شدن ترمیم پوست پس از عمل ساییدن پوست می گردد.

بعضی مواقع جوشگاه های عمیق پوست صورت را با عمل پوست جراحی برداشته و محل را بخیه می زنند. در برخی بیماران لازم است اسکارهای عمیق توسط تزریق کلاژن پر شده و یا در بعضی موارد پیوند پوست از پشت گردن به ناحیه فرو رفته پوست انجام شود.

انواع مختلف پیلینگ ، به تنهایی یا همراه ساییدن پوست برای بهبود جوشگاه های سطحی و التهابی پوست انجام می شود که این عمل اگر همراه با مصرف طولانی مدت اسیدهای رتینوئیک و ترکیبات آلفاهیدروکسی اسید باشد، به خصوص در افراد با پوست سفید و روشن نتایج خوبی دارد.

امروزه از لیزر دی اکسید کربن، در درمان اسکارهای پوستی نیز استفاده شده است ک نتایج خوب بوده و با عمل ساییدن پوست قابل مقایسه است و عوارض محدودی گزارش شده است.

از یاد نبریم که درمان تیرگی پس از التهاب ناشی از جوش های ذستکاری شده، مشکل و طولانی است و برای حصول نتایج مورد قبول ، 6 تا 12 ماه وقت لازم است.

استفاده روزانه از ضدآفتاب های با طیف وسیع بخش مهمی از درمان است. انواع متفاوتی از کرم های موضعی در درمان تیرگی پس از التهاب استفاده میشود که شامل کرم های هیدروکینون، ترتینوئین، اسیدگلیکولیک و آزلاییک اسید است. استفاده از پیلینگ های شیمیایی در به دست آمدن نتایج عالی نیز موثر است.

سایر درمان ها شامل استفاده از تری کلرواستیک اسید و کرایوتراپی سطحی با نیتروژن مایع است که البته در افرادی با پوست تیره به دلیل احتمال ایجاد اسکار (جوشگاه) بهتر است انجام نشود.

استفاده از کرم های پوشاننده برای مناطق درگیر نیز می تواند از لحاظ ظاهری برای فرد موثر باشد. رتین آلدیید و یا اسیدگلیکولیک نیز می تواند در درمان تیرگی پس از التهاب در مورد جوش صورت استفاده شود.

اما پیشنهاد ما استفاده از ماسک خاک رس چسبی می باشد که برای اطلاعات بیشتر از خواص و نحوه ی مصرف ماسک معجزه آسای خاک رس چسبی ، بر روی لینک زیر کلیک نمایید:

ماسک خاک رس چسبی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پانزده − 8 =